روزنوشت های من

امروز مهدی یه مطلب توی وبلاگش در جواب به من گذاشته بود. بد ندیدم که یه مقدار راجع به distributed computing صحبت کنم. می دونیم که برای حل معماها و مشکلات دنیای واقعی، معادلات ساده ریاضی وجود نداره و باید مساله رو مدل سازی کنیم. در اثر این مدل سازی مساله ما به یک دستگاه n معادله n مجهولی تبدیل می شه و با روش های عددی که توی درس محاسبات عددی رشته های مهندسی به اون پرداخته می شه قابل حل می شه. گاهی تعداد این معادلات و مجهولات اونقدر زیاد می شه که یک کامپیوتر که سهله، با یک آزمایشگاه کامپیوتر هم نمی شه مساله رو در زمان مناسب حل کرد. برای اینکه زمان حل مساله رو کوتاه تر کنند، دانشمندان نرم افزارهایی طراحی کردن که مساله رو به صورت تکه تکه به اون می دن و اون نرم افزار هم با استفاده از توان پردازشی کامپیوتر میزبان به حل اون قسمت از مساله می پردازه و در نهایت پاسخ رو برای سرویس دهنده مرکزی ارسال می کنه. سرویس دهنده مرکزی هم با کنار هم قرار دادن جواب ها به نتایج مورد انتظار می رسه. یکی از جاهایی که به این صورت مسائل پیچیده از جمله یافتن درمان بیماری ایدز رو انجام می ده موسسه ای در امریکا هست که با پشتیبانی شرکت قدیمی و معروف IBM به حل این مسائل می پردازه. نکته دیگه ای که باید به اون اشاره کنم اینه که در بیش از ۹۰% مواقع کامپیوتر ما کاملا بیکاره و ما معمولا به طور متوسط از ۱۰ الی ۲۰ درصد قدرت واقعی پردازشی کامپیوترمون استفاده نمی کنیم. مثلا وقتی داریم از اینترنت استفاده می کنیم، موزیک گوش می دیم و فیلم می بینیم، عملا ۸۰ الی ۹۰ درصد توان کامپیوترمون بدون استفاده می مونه. حالا اگه شما هم مثل من علاقمند هستید می تونید در سایتی که معرقی کردم عضو بشید، نرم افزار رو دانلود کنید و به جمع یاری رسانان حل مشکلات بزرگ بشر بپیوندید.